미어캣에서 찾은 사랑의 의미
<NL>
이 글은 제가 네덜란드어로 작성한 글을 한국어로 직역 혹은, 완역한 글입니다.
미어캣에 관한 이야기 (사랑이야기는 덤)
미어캣의 학명은 Suricata suricatta으로 몽구스과에 속하는 작은 식육목의 한 종류이다.
남편에게 미어캣 다섯 마리가 찍한 책의 표지사진을 보냈다. 도서관의 인포데스크에 일 하고 있을 때, 누군가가 이 책을 반납했다. 미어캣과 질적 연구가 무슨 상관인지는 잘 모르겠으나, 어쨌든, 나는 이 사진을 남편에게 보냈다.
남편이 다시 메시지를 보내왔다.
'긴장되네. 다섯 명 중 누가 살아남을까?'
누군가 이 메시지를 읽는다면 무슨 헛소리야? 지금 사랑에 관한 이야기 쓰는 거 아니야? 라고 생각할지도 모른다. 그렇다.
하지만 나도 할 말은 있다. 이 세상에서 나를 빼면 누가 질적 연구라는 책의 표지를 보고 이 이야기를 생각해 생각해 낼 수 있을까?
바로 그, 남편이다.
우리의 함께 한 수많은 기억들은 켜켜이 쌓여 보관상자에 저장되어 있다. 아쉽게도 남편의 기억력은 지한테 중요한 것만 선택적으로 기억하기에 가끔 기억 소환이 안 되기도 한다.
아들 둘을 빼면 이 책을 보고 우리의 가족휴가와 배꼽 잡고 웃었던 기억, 함께 먹었던 애플타르트와 카푸치노를 기억해 낼 수 있는 유일한 사람이다.
(이탈리아인 친구들, 미안해. 카푸치노를 11시 이후에 마셨어)*
*이탈리아에서 카푸치노를 11시 이후에 마시는 것은 파인애플 피자를 먹는 것과 거의 비슷한 수준으로 생각된다.
이 이야기는 우리 가족의 가을방학휴가에 방문했던 아인트호벤 근처의 동물원으로부터 시작한다. 근처에 있던 숙소에서 가장 만만하고 특별한 영감이 필요하지 않은 동물원에 가기로 했다.
17년 결혼생활, 아이 둘, 주택 구매까지 함께 했으면 우리 사이에 뭐 특별한 영감까지 바라는 것은 너무 많이 바라는 게 아닌가?
동물원 입구 근처에는 품바 없이 티몬만 있는 미어캣 우리가 있었다. 미어캣은 무언가를 먹고 있었다. 멀리서 보았기 때문에 잘 보이지 않아 좀 더 가까이로 다가갔다. 티몬은 머리가 사라지고 팔이 없는 동물을 먹고 있었다.
첫째가 말했다.
"엄마, 아빠는 미어캣이 다른 미어캣을 먹는다는 걸 알고 있었어?"
그렇다, 티몬은 육식동물이다. 그것도 동족을 먹는 무시무시한 육식동물?
남편과 나는 서로를 바라보았다. 속이 울렁거렸다.
작고 귀여운 티몬이 다른 티몬을 먹는다고? 이럴 수가.
동물원 방문 내내 우리는 티몬을 먹는 티몬을 머릿속에서 지울 수가 없었다.
하지만 미어캣은 사랑이다.
지금까지 미어캣이 동족을 먹는다고 실컷 이야기해 놓고 무슨 소리냐고? 나도 안다. 말도 안 되는 소리를 하고 있다는 것을.
17년 동안 함께한 우리의 농담시리즈, 누가 먼저 먹힐까는 오늘도 새로운 버전으로 진화 중이다.
16년 전, 아르데넌 숲 속에서 함께 하이킹을 하다 길을 잃고 시작된 조난되면 누굴 먼저 먹어야 할까에서 시작하여 티몬이 티몬을 먹는 이야기까지.
함께 했던 17년, 곧 18년이 되는 결혼 생활, 두 명의 자식을 함께 기르고, 집을 함께 샀고, 세상 그 어느 누구도 모르는 우리 둘만 아는 농담 따먹기를 함께 하는 그런 사이.
아인트호벤의 미어캣, 그것이 바로 사랑이다.
위키피디아와 한 동물원의 웹사이트에서 찾아본 결과 티몬은 티몬을 먹지 않는다는 것을 이후에 찾아냈다.
하지만 우리가 농담 따먹기를 할 때 아마도 티몬은 영원히 티몬을 먹겠지.
Het verhaaltje over het stokstaartje (a.k.a. Liefde)
Het stokstaartje (Suricata suricatta) is een klein roofdier dat tot de mangoesten behoort.
Ik stuurde een foto van de omslag van een boek met vijf stokstaartjes naar mijn echtgenoot.
Toen ik aan de balie zat, heeft iemand dit boek ingeleverd. Het is een mysterie wat deze stokstaartjes met Qualitative Research te maken hebben, maar soit, ik stuur de foto naar hem.
Hij stuurde een berichtje terug:
‘Spannend: wie van de vijf overleeft…?’
Als iemand dit bericht leest, zal die denken: wat voor een rare zin is dat?
Inderdaad.
Dit verhaal begon tijdens onze herfstvakantie, in een vakantiepark dichtbij Eindhoven.
We zijn naar een dierentuin gegaan omdat we niet veel inspiratie hadden.
17 jaar samen, 2 kinderen samen, een huis gekocht samen , en dan nog veel nieuwe inspiratie verwachten is misschien wat veel gevraagd, toch?
Dicht bij de ingang was er een hokje met stokstaartjes, ons schattige Timon, maar dan zonder Pumbaa.
Van ver zag ik dat hij iets aan het eten was. Ik stapte dichterbij. Hij was een dier aan het eten: een dier zonder hoofd en met een ontbrekende arm.
Mijn oudste zoon zei,
“Wisten jullie dat stokstaartjes andere stokstaartjes eten?”
Timon is een carnivoor, een enge carnivoor die zijn eigen soort eet.
We keken elkaar aan. We werden meteen misselijk.
Kleine, schattige Timon eet andere Timons? Dat kan niet.
Tijdens de rest van het bezoek konden we het beeld van Timon die een andere Timon opeet niet meer uit ons hoofd krijgen.
Maar een stokstaartje is liefde.
Wat de gek? Ja, ik weet het. Die zin slaat nergens op.
Maar luister: wie op deze wereld behalve mijzelf zou bij de cover van een boek over Qualitative Research meteen dit verhaal bedenken?
Hij. Mijn echtgenoot.
Dat betekent dat hij de enige mens is (behalve mijn zonen) die bij dit boek onze herinneringen aan de familievakantie, ons lachen en de cappuccino met appeltaart kan oproepen.
(Sorry voor mijn Italiaanse vrienden: het was na 11 uur.)
We hebben ontelbare herinneringen samen, laag na laag van verhalen, ergens opgeborgen in een bewaardoos.
Helaas vindt hij die bewaardoos niet altijd meteen terug, maar ze zijn er wel.
17 jaar samen, en binnenkort 18 jaar. Onze “wie eet wie eerst op” serie evolueert steeds verder en krijgt nieuwe variaties.
Van een wandeling in het bos in de Ardennen, 16 jaar geleden, waar we beslisten wie wie eerst zou opeten in geval van nood, tot het verhaal van Timon die Timon opeet.
17 jaar samen, 2 kinderen samen, een huis gekocht samen, en nog altijd stomme grapjes maken, grapjes die niemand anders op de wereld kent.
Het stokstaartje van Eindhoven, dat is dus de liefde.
Na een zoeksessie op Wikipedia en op de website van Pairi Daiza blijkt het waarschijnlijk niet waar te zijn dat Timon een andere Timon opeet.
Maar Timon die een andere Timon opeet blijft tussen ons bestaan.